logotype

Kilka słów o aniołach

Każde dziecko ma swego anioła stróża. Wielu dorosłych opowiada o tym, jak ważne było dla nich w dzieciństwie jego wyobrażenie. To on ich wspierał pośród tego niepewnego świata. Dzieci mają naturalne wyczucie anielskiej rzeczywistości.

Wiara w osobistego anioła stróża jest rozpowszechniona w wielu religiach świata. Kościół chrześcijański wierzy w to, że Pan Bóg przydziela każdemu człowiekowi anioła, który towarzyszy mu na wszystkich jego drogach, począwszy od narodzin aż po śmierć i poza nią - do raju. (cyt. http://kosciol.wiara.pl/)

Polecane strony

Zachęcamy do lektury stron internetowych związanych z przedszkolem i naszym patronem:

Patron przedszkola

Bł. Edmund Bojanowski

Edmund Stanisław Bojanowski urodził się 14 listopada 1814 r. w wiosce Grabonóg (Wielkopolska) w patriotycznej i głęboko wierzącej rodzinie drobnoszlacheckiej. W sanktuarium Matki Bożej na Świętej Górze w Gostyniu, niedaleko którego położony jest Grabonóg, do dziś znajduje się wotum za cudowne uzdrowienie czteroletniego Edmunda.

Czas nauki

Młody Edmund wykazywał wielkie zainteresowania humanistyczne i zdolności literackie. Już w pierwszych latach studiów na Uniwersytecie Wrocławskim przetłumaczył i wydał drukiem Pieśni serbskie, poprzedzając je obszernym wstępem o dziejach Serbii, a rok później Manfreda Byrona oraz opublikował kilka wierszy. W tym czasie umarła jego matka (1834 r.), a potem ojciec (1836 r.).

W 1836 r. udał się do Berlina, by tam kontynuować swe studia. Zawarł tam liczne znajomości z ludźmi nauki i sztuki oraz zajmował się twórczością literacką. Niestety, ze względu na chorobę płuc musiał przerwać studia uniwersyteckie i w 1838 r. powrócił do Wielkiego Księstwa Poznańskiego. Zamieszkał ze swym przyrodnim bratem w Grabonogu. Miał wówczas 24 lata.

Oświata ubogich

Tutaj rozpoczął się dla Bojanowskiego niejako nowy okres życia. Skoncentrował swe zainteresowania na trzech kierunkach: oświaty ludu wiejskiego, wychowawczym i charytatywnym. Od samego początku zaangażował się mocno w prace Wydziału Literackiego tzw. Kasyna w Gostyniu, który został zreorganizowany według jego projektu.

Sam dalej tworząc, nawiązywał liczne kontakty z ludźmi pióra i rozpowszechniał polskie czasopisma wśród ludu śląskiego, gromadził na ziemi wielkopolskiej materiały folklorystyczne o wartości literackiej i wychowawczej; przystąpił wspólnie z innymi do zakładania czytelni ludowych, w których wieśniacy mogliby wypożyczać książki. Obok tej działalności oświatowej podjął akcję wychowawczą wśród ludu polskiego, w której bardzo ważną rolę miały odegrać tworzone przez niego ochronki wiejskie.

Pierwsze ochronki dla dzieci

W pracy charytatywnej przełomowym momentem dla niego stała się epidemia cholery, która nawiedziła Gostyń i okolice w 1849 r. Bojanowski dniem i nocą odwiedzał chorych, pomagał jak tylko mógł, nie oszczędzając siebie i wykonując wszelkie pielęgniarskie posługi, a przede wszystkim starał się zapewnić chorym opiekę duchową i sakramenty święte. Budynek rozwiązanego przez władze pruskie "Kasyna" przeznaczono na dom dla ubogich chorych. Bojanowski nazwał go Instytutem, gromadził tam chorych, sieroty i dzieci ochronkowe.

bojanowskiW 1850 r. połączył ten "Instytut" z istniejącą od pięciu lat ochronką. Sam uczył dzieci. Za najważniejsze uważał wychowanie religijne i moralne. Toteż w "Instytucie" urządził kaplicę, dbając o to, by codziennie w niej była odprawiana Msza św., organizował z dziećmi pielgrzymki, rekolekcje, ułożył Litanię do Świętych Dziatek.

Im więcej i dłużej pracował, tym wyraźniej dostrzegał nędzę materialną i moralną ludu wiejskiego, której pragnął zaradzić, zwłaszcza przez ochronki. Już w 1849 r. zgodził się na propozycję Franciszki Przewoźnej z Podrzecza pod Gostyniem, by urządzić w jej domu ochronkę wiejską na wzór ochronki istniejącej już w Gostyniu. Znalazłszy potem kilka dziewcząt chętnych do tej pracy, 3 maja 1850 r. otworzył uroczyście tę ochronkę (która już przedtem od kilku miesięcy funkcjonowała) i założył Bractwo Ochroniarek.

Nadal gromadził dobrowolnie zgłaszające się dziewczęta wiejskie, przygotowując je i włączając do realizacji zamierzonego dzieła. Stał się założycielem zakonnego Zgromadzenia Sióstr Służebniczek Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, a w 1855 r. abp L. Przyłuski udzielił Bojanowskiemu tymczasowego pozwolenia na przestrzeganie Reguły Zgromadzenia.

Siostry Służebniczki

Do Zgromadzenia zgłaszało się coraz więcej kandydatek i wzrastało zapotrzebowanie na ochroniarki. W 1856 r. udało się Bojanowskiemu uroczyście otworzyć własny nowicjat w Jaszkowie. Zaś w 1858 r. abp Przyłuski przyjął Zgromadzenie pod opiekę Kościoła. Niespełna rok później Bojanowski ucieszył się udzielonym jemu i jego dziełu błogosławieństwem papieża Piusa IX.

Ochronki wiejskie, będące zarazem placówkami nowego Zgromadzenia, coraz bardziej się rozpowszechniały, wzbudzając zainteresowanie także poza granicami Polski. Bojanowski był wrażliwy na wszelkie potrzeby i cierpienia. Tak np. podczas epidemii cholery w 1866 r. organizował pomoc, wysyłając po dwie siostry służebniczki do prawie 50 miejscowości. Abp Mieczysław Ledóchowski wydał 27 grudnia 1866 r. dekret pochwalny dla Zgromadzenia oraz zatwierdził jego statuty i konstytucję.

Przed śmiercią Bojanowskiego, która nastąpiła 7 sierpnia 1871 r. w Górce Duchownej, Zgromadzenie liczyło w Wielkim Księstwie Poznańskim 22 domy i 198 sióstr. Oprócz tego, jeszcze za życia Bojanowskiego, Zgromadzenie zaczęło rozwijać się także w innych częściach okupowanej Polski, najpierw w Galicji, następnie pod zaborem rosyjskim i pruskim. Kulturkampf i przeszkody ze strony władz rozbiorowych doprowadziły do zatwierdzenia przez rząd austriacki w Galicji nowego niezależnego domu macierzystego Sióstr Służebniczek w Dębicy oraz do podziału sióstr Śląska i Wielkopolski.

W ten sposób istnieją dzisiaj cztery odrębne gałęzie Sióstr Służebniczek zatwierdzone przez Stolicę Apostolską i zrzeszone w Konfederację:

• Pleszewskie w Wielkopolsce (dom generalny w Luboniu pod Poznaniem),
• Śląskie (dom generalny we Wrocławiu),
• Starowiejskie (dom generalny w Starej Wsi, diec. przemyska),
• Dębickie (dom generalny w Dębicy, diec. tarnowska).

Ponadto, według idei Bojanowskiego, powstało w Anglii Zgromadzenie Ubogich Służebnic Matki Boga (The Poor Servants of the Mother of God) założone przez M. Taylor.

Bojanowski wyzwaniem

Od samego początku procesu beatyfikacyjnego widziano w Bojanowskim przykład autentycznego apostolstwa człowieka świeckiego. Co więcej, mając na uwadze zwłaszcza to jego apostolstwo, został on nazwany prekursorem Soboru Watykańskiego II. Sprawa jest bardzo aktualna i ma ogromne znaczenie w perspektywie żywotności i wzrostu Kościoła.

Sobór Watykański II poświęcił apostolstwu świeckich specjalny Dekret Apostolicam actuositatem (18 listopada 1965 r.)., w 1987 r. odbyła się Specjalna Sesja Synodu Biskupów o powołaniu i misji świeckich w Kościele i w świecie, po której Jan Paweł II wydał obszerną adhortację apostolską na temat - Christifideles laici (30 grudnia 1988 r.).

Jego beatyfikacji dokonał papież Jan Paweł II w dniu 13 czerwca 1999 r. w Warszawie. Wspomnienie liturgiczne bł. Edmunda Bojanowskiego jest obchodzone w Kościele katolickim w dniu 7 sierpnia.

 

Źródło: strona Parafii bł. Edmunda Bojanowskiego